Goran Bregovic feat. Eugene Hütz - Be That Man

Kimi küçük ayrıntılar, kısacık sahneler nedeniyle birçok şarkı bir kişiyle imlenmiştir zihnimde, belleğimde sökülmez bir mühür gibi taşırım şarkıyla kişi arasında kurduğum ilişkiyi. Mesela ne zaman bir yerde Fernando's Hideaway çalsa bir arkadaşımın barda yer değiştirirken yaptığı bir reverse hareketi sırasında eteğinin ve saçlarının hafif savrulduğu saniselik bir sahne gözümün önüne gelir ve o arkadaşımı anarım. Artık o şarkı imgesini bulmuş, demirbaş numarası işlenmiş ve anı kütüphanesindeki yerini almıştır, değiştirilemez.

Çok nadir olmak üzere ise ortada somut bir sahne yokken, şarkının bende yarattığı imge bana birini çağırır. Bu durum, şarkının o kişi tarafından beğenileceği öngörüsünden öte bir şeydir, şarkıyla kişi arasında soyut bir ilişki kurulur zihnimde, soyut bir sahne peyda olur. İşte aşağıdaki şarkıyı ilk dinlediğimde başıma gelen tam da bu oldu. Dans ederken boşlukla, havayla sevişen, kavga eden, itişen kakışan, kendini "toğrağa doğru çeken Zaman'ın korkunç ağırlığını"* duymadan bedeninin her hücresini hareket ettiren bir dostumla eşleşti bu şarkı. Hep onunla kalsın, şerefine olsun!

*Charles Baudelaire

youtube linki http://www.youtube.com/watch?v=5SFGQJwhyjU